Τι είναι οι νηστείες και πότε νηστεύουμε ....

Πολλά είναι αυτά που δε μαθαίνουμε σωστά στην ορθόδοξη πίστη μας αν δε μας δοθούν έτσι όπως πρέπει. Όλα τα πράγματα που υπάρχουν στη λατρευτική παράδοση έχουν ένα ή περισσότερους λόγους ύπαρξης. Το ίδιο συμβαίνει και με τη νηστεία. Αναζητώντας σχετικά άρθρα πιστεύω πως ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά και απέριτα είναι αυτό που ανακάλυψα στο site http://www.matia.gr/ και παραθέτω εδώ:

"Ανάμεσα στα καθήκοντα των χριστιανών, βρίσκεται και αυτό της νηστείας συγκεκριμένες μέρες του έτους. Νηστεία είναι η αποχή από συγκεκριμένα είδη τροφίμων. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Νηστεία είναι να τρώμε μικρές ποσότητες από τα επιτρεπόμενα τρόφιμα και να προσπαθούμε να απέχουμε από κάθε αμαρτία, αφιερώνοντας ταυτόχρονα κάποιο χρόνο της ημέρας στην προσευχή.

Πρώτος ο Χριστός, μας έδωσε το παράδειγμα της νηστείας όταν μετά την βάπτισή του στον Ιορδάνη ποταμό, παρέμεινε νηστεύοντας επί σαράντα ημέρες στην έρημο. Με το παράδειγμά του, ο Ιησούς μας έδωσε την νηστεία ως μία σωματική και πνευματική άσκηση, η οποία δυναμώνει την θέληση του ανθρώπου και ταυτόχρονα δείχνει την αγάπη του προς τον δημιουργό.

Στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, δίνεται στους χριστιανούς ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να νηστεύουν. Το σχετικό χωρίο αναφέρει: «Όταν δε νηστεύητε, µη γίνεσθε ως οι υποκριταί σκυθρωποί, αφανίζουσιν γαρ τα πρόσωπα αυτών όπως φανώσιν τοις ανθρώποις νηστεύοντες αµήν λέγω υµίν, απέχουσιν τον µισθόν αυτών. Συ δε νηστεύων αλειψαί σου την κεφαλήν και το πρόσωπόν σου νίψαι, όπως µη φανής τοις ανθρώποις νηστεύων αλλά τω πατρί σου τω εν τω κρυφαίω και ο πατήρ σου ο βλέπων εν τω κρυφαίω αποδώσει σοι.» (Ματθ. 6,16).

Δηλαδή: «Όταν νηστεύετε μην φέρεσθε όπως οι υποκριτές που αφήνουν τα πρόσωπά τους άπλυτα για να δείξουν στους υπόλοιπους ανθρώπους ότι νηστεύουν. Αλήθεια σας λέω, οι άνθρωποι αυτοί χάνουν το μισθό τους. Εσύ όμως όταν νηστεύεις, να πλύνεις το κεφάλι σου και το πρόσωπό σου ώστε να μην φαίνεται ότι νηστεύεις, παρά μόνο στον Πατέρα σου κρυφά, και ο Πατέρας σου που βλέπει τα κρυφά θα σου το αποδώσει».

Ένα άλλο σχετικό με την νηστεία κείμενο, προέρχεται από τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο και λέει τα εξής: «Δείξε μου την νηστεία σου δια των έργων σου. Αν δεις πτωχό, ελέησέ τον. Αν δεις κάποιο εχθρό σου συμφιλιώσου. Αν δεις φίλο σου να προοδεύει, μην τον φθονήσεις. Διατήρησε τα χέρια σου, τα πόδια σου, τα μάτια σου, τα αυτιά σου καθαρά από αμαρτίες. Διότι ποιο το όφελος, όταν δεν τρώμε κρέας, όμως κατατρώμε τους αδελφούς μας; (…) Παρακαλώ, λοιπόν, όσοι μπορείτε να νηστεύετε, όσο είναι δυνατόν, και να αυξάνετε την καλή σας αυτή και αξιέπαινη προθυμία».

Η νηστεία που τηρούν οι μοναχοί είναι αυστηρότερη από αυτή των λαϊκών. Για παράδειγμα οι μοναχοί δεν τρώνε ποτέ κρέας, παρά μόνο ψάρι. Επίσης λάδι στο φαγητό τους τρώνε μόνο Σαββατοκύριακα ή καθημερινή μόνο εάν είναι μεγάλη εορτή. Τέλος νηστεύουν κάθε βδομάδα, εκτός από κάθε Τετάρτη και Παρασκευή, κάθε Δευτέρα. Η νηστεία της Δευτέρας είναι αφιερωμένη στους Αγγέλους, της Τετάρτης στα πάθη του Ιησού και της Παρασκευής στη Σταύρωση.

Οι νηστείες της Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστης που καλούμεθα εμείς οι λαϊκοί να τηρήσουμε είναι οι παρακάτω:

1. Νηστεία των Χριστουγέννων. Ξεκινά στις 15 Νοεμβρίου και τελειώνει στις 24 Δεκεμβρίου. Από τις 15 Νοεμβρίου έως τις 17 Δεκεμβρίου επιτρέπεται να τρώμε ψάρι κάθε μέρα εκτός Τετάρτης και Παρασκευής.
2. Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Ξεκινά την Καθαρά Δευτέρα και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο. Στις 25 Μαρτίου, ημέρα του Ευαγγελισμού, και την Κυριακή των Βαΐων, επιτρέπεται να φάμε ψάρι.
3. Νηστεία των Αγίων Αποστόλων. Ξεκινά την Δευτέρα, μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων, και τελειώνει στις 28 Ιουνίου (παραμονή των Αγίων Πέτρου και Παύλου). Καθ’ όλο το διάστημα της νηστείας, επιτρέπεται να τρώμε ψάρια κάθε μέρα, εκτός Τετάρτης και Παρασκευής.
4. Νηστεία της Παναγίας. Ξεκινά την 1η Αυγούστου και τελειώνει στις 14 Αυγούστου. Την 6η Αυγούστου (Μεταμόρφωση του Σωτήρος) επιτρέπεται να φάμε ψάρι.

Εκτός από τις παραπάνω τέσσερις περιόδους, υπάρχουν τέσσερις ημέρες του χρόνου που η θρησκευτική παράδοση μας επιβάλει αυστηρότατη νηστεία, κατά την οποία απαγορεύεται να τρώμε ακόμα και λάδι ή κρασί. Οι ημέρες αυτές είναι οι:

1. 5 Ιανουαρίου. Παραμονή των Θεοφανείων.
2. 29 Αυγούστου. Αποτομή της τίμιας κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.
3. 14 Σεπτεμβρίου. Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.
4. 24 Δεκεμβρίου. Παραμονή Χριστουγέννων.

Σημειώνουμε ότι εάν μία από τις παραπάνω 4 ημέρες, πέσει Σάββατο ή Κυριακή, τότε επιτρέπεται να φάμε λάδι και να πιούμε κρασί.
Κάθε Τετάρτη και Παρασκευή νηστεύουμε, εκτός από τις παρακάτω 5, όπου επιτρέπεται να φάμε ότι θέλουμε.

1. Η εβδομάδα μεταξύ της Κυριακής του Τελώνου και του Φαρισαίου και της Κυριακής του Ασώτου.
2. Η εβδομάδα πριν από την Κυριακή της Τυρινής (επιτρέπονται όλα εκτός από το κρέας).
3. Η εβδομάδα μετά το Πάσχα (Διακαινησίμου).
4. Η εβδομάδα μετά την Κυριακή της Πεντηκοστής.
5. Οι ημέρες μεταξύ Χριστουγέννων και Θεοφανείων, εκτός φυσικά από την Παραμονή των Θεοφανείων, που είναι αυστηρή νηστεία.

Εκτός από τις παραπάνω 5 περιπτώσεις, επιτρέπεται να φάμε ψάρι, ημέρα Τετάρτη ή Παρασκευή, στις παρακάτω ημερομηνίες:

1. 7 Ιανουαρίου. Του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστή.
2. 2 Φεβρουαρίου. Η Υπαπαντή του Κυρίου.
3. 24 Ιουνίου. Η γέννηση του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.
4. 29 Ιουνίου. Των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.
5. 6 Αυγούστου. Η Μεταμόρφωση του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού.
6. 15 Αυγούστου. Η Κοίμηση της Θεοτόκου.
7. 8 Σεπτεμβρίου. Τα γενέθλια της Θεοτόκου.
8. 14 Νοεμβρίου. Του Αγίου Φιλίππου.
9. 21 Νοεμβρίου. Τα εισόδια της Θεοτόκου.

Ένας τελευταίος κανόνας είναι ότι όταν είναι νηστεία και η ημέρα είναι Σάββατο, επιτρέπεται να φάμε λάδι, εκτός από την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου.
Η νηστεία εκτός από καθήκον μας, είναι και ένας τρόπος να γίνουμε εγκρατείς. Με την νηστεία, εξασκούμαστε ώστε να μην παρασυρόμαστε στις αμαρτίες, μικρές ή μεγάλες. Πέρα από την θεολογική άποψη, η νηστεία είναι μια καλή αποτοξίνωση του οργανισμού μας. "

Γέροντας Εφραίμ στην Αριζόνα – π. Θεόδωρος Ζήσης

Αρκετοί από αυτούς τους μοναχους έχουν έλθει για κάποιο διάστημα και στο Άγιο Όρος, για να γνωρίσουν την μοναστική ζωή και παράδοση στην κοιτίδα της. Τα μοναστήρια όλα αυτά έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια περίπου. Οι ομογενείς έχουν αγκαλιάσει τις μονές με μία αγάπη άνευ προηγουμένου. Πολλοί εκκλησιάζονται κάθε Κυριακή και γιορτή και παρακολουθούν το δύσκολο τυπικό των ακολουθιών ευχαρίστως.

Το σπουδαιότερο είναι ότι τα μοναστήρια άρχισαν να επηρεάζουν και τους ιερείς μας επί το παραδοσιακότερον. Το επισκέπτονται συχνά, ανανεώνουν τις πνευματικές τους δυνάμεις, υιοθετούν εκκλησιαστικές και παραδοσιακές ποιμαντικές μεθόδους, ρασοφορούν, γίνονται ευαίσθητοι στα δογματικά θέματα, και αντιδρούν στον συγκριτισμό και στον οικουμενισμό, που πάνε να ενώσουν όλες τις θρησκείες ασχέτως των τεραστίων και φοβερών διαφορών που υπάρχουν.
Ο π. Εφραίμ έχει ως βάση του το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα, λίγη ώρα μακριά από την πρωτεύουσα της Αριζόνας τον Φοίνικα και κοντά στην πόλη Florence. Το μοναστήρι αυτό ιδρύθηκε το 1995, μέσα στη έρημο της Αριζόνας, σε μια περιοχή που κατοικούν κυρίως Μορμόνοι. Οι Μορμόνοι είναι προτεσταντική παραφυάδα, που ιδρύθηκε το ΙΘ΄ αιώνα και δέχεται την πολυγαμία και ότι οι Αμερικανοί προέρχονται από τους Εβραίους.
Έχουν ως κέντρο τους την πολιτεία Γιούτα των Η.Π.Α. και ίδρυσαν το Salt Lake City πρωτεύουσα της Γιούτα. Γύρω από το μοναστήρι αγοράσθηκαν άλλα 1200 στρέμματα, στα οποία φυτέψανε ελιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, φυστικιές Αιγίνης, αμπέλια grape fruits και άλλα. Η περιοχή από έρημος έχει μεταβληθεί σε μία καταπράσινη όαση χάρη στο νερό, που βρήκαν άφθονο κάνοντας γεωτρήσεις.
Επίσης μεταφυτεύτηκαν δένδρα που ήδη ήταν τεράστια, όπως φοίνικες και κάκτοι, που προσδίδουν μία ιδιαίτερη εξωτική ομορφιά και χάρη. Παρτέρια πλακόστρωτα, κρυφός φωτισμός τη νύκτα, συντριβάνια, ομοιώματα ζώων μέσα στους κήπους, συμπληρώνουν την παραδεισένια ομορφιά. Τα πρώτα κτίρια του μοναστηριού ήταν 4 τροχόσπιτα των 24 τετραγωνικών μέτρων περίπου, τα οποία έχουν μετατραπεί σε κτήρια, ενώ κτίσθηκαν πλήθος άλλα σε μόνιμες βάσεις.
Εκτός της κεντρικής εκκλησίας του αγίου Αντωνίου ( αφιερωμένη και στον άγιο Νεκτάριο ), έχει άλλες πέντε εκκλησίες και μία υπό ίδρυση σε ένα γειτονικό βουναλάκι. Οι εκκλησίες είναι του αγίου Δημητρίου, του αγίου Γεωργίου, του αγίου Νικολάου, του αγίου Παντελεήμονος, του αγίου Ιωάννου μέσα στο καμπαναριό της μονής, και του προφήτου Ηλία που κτίζεται τώρα.
Οι ρυθμοί των ναών είναι διάφοροι και από όλα τα μέρη της ορθοδοξίας καταλλήλως προσαρμοσμένα στο αμερικανικό περιβάλλον. Το μοναστήρι εκτείνεται σε μία έκταση 432 στρεμμάτων περίπου, έχει επτά ξενώνες και μπορεί να φιλοξενήσει 500 άτομα. Ο αριθμός επισκεπτών είναι τεράστιος.
Το μοναστήρι έρχεται σε επισκέψεις 2ο μετά το Γκραντ Κάνυον, το μεγάλο φαράγγι που κυλάει ο ποταμός Κολοράντο, και είναι ορατό λόγω του μεγέθους του από τη σελήνη δια γυμνού οφθαλμού. Το Γκραντ Κάνυον έχει μήκος 450 χιλιόμετρα, πλάτος στο φαρδύτερο σημείο 30 χιλιόμετρα και στο στενότερο σημείο 6,5 χιλιόμετρα, βάθος δε 1600 μέτρα.
Το Γκραντ Κάνυον είναι ένα από τα επτά θαύματα του φυσικού κόσμου γι’; αυτό είναι από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα της Αμερικής. Καταλαβαίνουμε τώρα τι σημαίνει, να έρχεται το μοναστήρι του αγίου Αντωνίου δεύτερο στις επισκέψεις μετά το Γκραντ Κάνυον. Η φιλοξενία παρέχεται δωρεάν κατά το αγιορείτικο πρότυπο, και είναι αβραμιαία. Τράπεζα παρέχεται το πρωί μετά την ακολουθία και το απόγευμα μετά τον εσπερινό.
Οι προσκυνητές άνδρες και γυναίκες συντρώγουν μετά των μοναχών, ακούγοντας το ανάγνωσμα από πατερικά κείμενα όπως συνηθίζεται στις οργανωμένες μονές. Στους ξενώνες υπάρχουν φρούτα, αναψυκτικά, γλυκά, ξηροί καρποι, καφές, τσάϊ, που προσφέρονται ελεύθερα. Το μοναστήρι εκτός από την φιλοξενία παρέχει και φιλανθρωπικό έργο. Έχει συσσίτια για φτωχούς και προσφέρει βοήθεια σε όποιον του ζητήσει. Στο Tucson, μια κοντινή πόλη νοτιώτερα του μοναστηριού, δημιουργείται ίδρυμα για φτωχιές και εγκαταλειμμένες γυναίκες.
Συνεπώς στη μονή ησυχασμός, ιεραποστολή, φιλοξενία και φιλανθρωπία συνυπάρχουν σε μια αρμονική σύνδεση. Οι ακολουθίες γίνονται κατά το αγιορείτικο τυπικό, ελαφρά προσαρμοσμένο για τις συνθήκες της Αμερικής. Καθημερινά προσεύχονται 2-6 το βράδυ και όταν έχει ολονυκτία από τις 12 τα μεσάνυκτα μέχρι 6.30 το πρωϊ. Το απόγευμα τελείται η Θ΄ ώρα, ο Εσπερινός και το Απόδειπνο με τους Χαιρετισμούς. Οι μοναχοί είναι γύρω στους 35 και ηγούμενος είναι ο αγιορείτης ιερομόναχος Παϊσιος που είχε έρθει στην αρχή με πέντε άλλους μοναχούς από το Όρος για να το επανδρώσουν.
Ο π. Εφραίμ δεν έχει διοικητικά καθήκοντα αλλά είναι ο Γέροντας των ιερών μονών, τόσο στην Αμερική όσο και εδώ στην Ελλάδα. Είναι από τους χαρισματούχους εκείνους κληρικούς, που συγκεντρώνουν πλήθος κόσμου για εξομολόγηση, νουθεσία, και πνευματική καθοδήγηση. Ακόμη και από την Ελλάδα έρχονται για να εξομολογηθούν. Και παρατηρείται το αντίστροφο φαινόμενο απ’; ότι ίσχυε μέχρι τώρα, να έρχονται δηλαδή από την Αμερική για εξομολόγηση και καθοδήγηση στην Ελλάδα και μάλιστα στο Άγιο Όρος.
Τώρα οι όροι αντιστράφηκαν και θα πρέπει να προσέξουμε μήπως εφησυχάζοντες για την πνευματικότητά μας, σε λίγο αναγκασθούμε να προστρέχουμε στο εξωτερικό για πνευματική βοήθεια.
Ο π. Αντώνιος Μοσχονάς συνταξιούχος εφημέριος στο Tucson από τους βασικούς συνεργάτες και συμπαραστάτες του Γέροντα Εφραίμ στην περιοχή, αναφέρει ότι: «εμείς οι ιερείς και οι αρχιερείς στην Αμερική για 70 χρόνια περίπου προσπαθούσαμε να φέρουμε τον κόσμο στις εκκλησίες κάνοντας φεστιβάλ. Δηλαδή διοργανώναμε γιορτές και πανηγύρια και προσφέραμε ποτά, φαγητά, χαρά, διασκέδαση και άλλα παρόμοια. Είχαμε ξεχάσει την προσευχή το κομποσχοίνι την εξομολόγηση τη νηστεία, την άσκηση, την παράδοση της Εκκλησίας μας.
Το σπουδαιότερο, δεν αφήναμε να δημιουργηθούν μοναστικά κέντρα. Τα θεωρούσαμε ότι δεν χρειάζονται και ότι δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στην Εκκλησία μας. Και ήρθε ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι χωρίς κοσμικές σπουδές, χωρίς πτυχία θεολογίας, χωρίς να έχει ρηξικέλευθες και καινοτόμους ιδέες, όπως πιστεύαμε ότι έχουμε εμείς και μας θύμισε την παράδοσή μας. Δεν πούλησε σουβλάκια, γύρο, μουσακά, μπακλαβάδες και τα άλλα φαγητά της ελληνικής κουζίνας, αλλά πούλησε, ή μάλλον προσέφερε δωρεάν, τον ξεχασμένο Χριστό της Ορθοδοξίας.
Δεν κάλεσε σε χορούς και διασκεδάσεις, αλλά σε αγρυπνίες και νηστείες. Και ο κόσμος, φωτισμένος από το Θεό, τον πλαισίωσε και τον περιτριγύρισε και τον ενίσχυσε. Η κοσμοσυρροή που παρατηρείται είναι άνευ προηγουμένου. Η Αμερική που προσπαθούσε να ξεφύγει από την καταναλωτική κοινωνία, την αφθονία και τον κόρο των υλικών αγαθών, με κινήματα όπως των hippies και τη στροφή προς τις ανατολικές θρησκείες, άρχισε να ανακαλύπτει τον γνήσιο και αρχέγονο χριστιανισμό της Ορθοδοξίας μας.
Ο π. Εφραίμ ήρθε και έκανε μία μεγάλη σκάλα από τη γη στον ουρανό. Μας έδωσε την δυνατότητα εδώ στην Αμερική ν’; ανεβαίνουμε πάνω στον ουρανό με τα μέσα της ορθοδόξου παραδόσεως. Το μοναστήρι, του Αγίου Αντωνίου εδώ στην Αριζόνα, κτίσθηκε με σημεία που έδειξε ο Θεός. Όταν ήρθε ο Γέροντας στην περιοχή μας και έψαχνε για μέρος που θα έκτιζε τη νέα μονή, ενώ προσπαθούσε να πάει αλλού, έχασε το δρόμο του και ήρθε εδώ.
Έμεινε κατενθουσιασμένος. Αμέσως πήγαμε σε κτηματομεσίτη της περιοχής για να δούμε τι μπορούσαμε να αγοράσουμε. Όταν φθάσαμε στο μέρος που κτίσθηκε το μοναστήρι αργότερα, ενώ μιλούσαμε με τον κτηματομεσίτη, ακούσαμε να χτυπάνε καμπάνες όπως χτυπάνε οι καμπάνες της Φιλοθέου. Ο Γέροντας είπε τότε: «εδώ θα το κτίσουμε». Το είπα στον αείμνηστο Αντώνιο, επίσκοπο του Σαν Φρανσίσκο, στον οποίο υπαγόμαστε και κείνος είπε μέσα του «Κεφαλλονίτικη φάρσα», διότι είμαι από την Κεφαλλονιά.
Μετά δύο χρόνια όμως, ενώ πηγαίναμε στο μοναστήρι και σταματήσαμε λίγο πριν φθάσουμε να φορέσουμε τα ράσα μας, γιατί φορούσαμε λαϊκά ρούχα όπως συνηθίζουμε εδώ στην Αμερική, άκουσε τις καμπάνες και ο δεσπότης. Είχε δώσει εντολή στον ηγούμενο να μην κάνουν επίσημη υποδοχή, γι’; αυτό όταν φθάσαμε τον μάλωσε. Εκείνος όμως απάντησε ότι δεν χτύπησαν τις καμπάνες και ότι οι πατέρες είναι στα κελλιά. Τότε ο δεσπότης κατάλαβε τι συνέβη και μου εξομολογήθηκε τι είχε σκεφθεί όταν του ανακοίνωσα τι είχε συμβεί σε μας.
Ο επίσκοπος Αντώνιος όταν γνώρισε τον π. Εφραίμ και το έργο του, μου είπε: «ο Εφραίμ θα γεμίσει την Αμερική με μοναστήρια. Πόσο τυχεροί είμαστε, που έχουμε γνωρίσει και περπατάμε και μιλάμε και ευλογούμεθα από ένα ζωντανό άγιο». Ας ευχηθούμε το «Γκραν Κάνυον» της Ορθοδοξίας μας, τα Ορθόδοξα μοναστήρια της Αμερικής, να πολλαπλασιασθούν αριθμητικά και να προοδεύουν συνεχώς ποιοτικά. Δεν ξέρουμε ποιες είναι οι βουλές του Κυρίου μας.

«Μπορεί στο μέλλον η Αμερική να γίνει μία νέα Βυζαντινή Αυτοκρατορία»
(πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης, καθηγητής θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.)
(μεταφορά από vatopaidi.wordpress.com)
 

Ελληνορθόδοξα Κοινοβιακά Μοναστήρια στις ΗΠΑ και τον Καναδά

http://www.stanthonysmonastery.org/map.php

Άγιος Σπυρίδωνας, ο άγιος της Α' Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας

Ο Άγιος των Κερκυραίων, και πολιούχος του νησιού, ο θαυματουργός Άγιος, που έσωσε πολλές φορές το νησί των Φαιάκων με τα θαύματα του από την καταστροφή και την πείνα, στον οποίο προστρέχουν χιλιάδες πιστοί μέχρι και σήμερα αναζητώντας παρηγοριά και βοήθεια, ο Άι-Σπυρίδωνας δεν πάτησε ποτέ το πόδι του στο νησί.

Γεννήθηκε σε μία φτωχή οικογένεια στην Τριμυθούντα της Κύπρου, κοντά στη Σαλαμίνα, το 270 μ.Χ. Αν και ήταν ένας απλός και αγράμματος βοσκός ξεχώριζε για την πίστη του στο Θεό, την ταπεινοφροσύνη του και τη φιλανθρωπία του. Από το γάμο του απέκτησε μία κόρη, την Ειρήνη. Όταν χήρεψε στράφηκε ολοκληρωτικά στο Θεό και έγινε κληρικός. Η φήμη που απέκτησε ήταν τόσο μεγάλη που όταν εκοιμήθη ο επίσκοπος Τριμυθούντος ο ίδιος ο πιστός λαός τον ανακήρυξε επίσκοπο.
Ακόμα και τότε ο Σπυρίδωνας δεν ξεχώριζε από τους υπόλοιπους φτωχούς ανθρώπους, που αποτελούσαν το ποίμνιο του. Φορούσε τα ίδια απλά και φτωχικά ρούχα με πριν, τον ίδιο σκούφο από φύλλα φοίνικα ενώ και ο βίος του ήταν το ίδιο φτωχικός καθώς όλα του τα υπάρχοντα εξακολουθούσε να τα μοιράζεται με τους φτωχούς. Παντού εξακολουθούσε να πηγαίνει με τα πόδια, ασχολείτο με τις αγροτικές εργασίες και συνέχιζε, ως καλός ποιμένας, να φυλάει το κοπάδι του. Η φήμη του μεγάλωσε ακόμη περισσότερο όταν με τα θαύματα του βοήθησε ανθρώπους που προσέτρεχαν στη βοήθεια του.
Ο Άγιος Σπυρίδωνας στην Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 314 μ.Χ.

Ο Σπυρίδωνας ως επίσκοπος Τριμυθούντα πήρε μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 314 μ.Χ., την οποία συγκάλεσε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, προκειμένου να αποφανθούν οι Πατέρες της Εκκλησίας περί των θεωριών του Αρείου.
Ό Άρειος, μορφωμένος Πατέρας από την Αλεξάνδρεια, θεωρούσε το Χριστό κτίσμα του Θεού και απέρριπτε την τρισυπόστατη φύση του. Ο Σπυρίδωνας, ήδη πολύ γνωστός για το θεόπνευστο κήρυγμα του, μολονότι ουσιαστικά αμόρφωτος, επέτυχε να αντιταχθεί στο λόγο του Αρείου και να αποδείξει την αληθινή φύση του Θεού, το ομοούσιο της Αγίας Τριάδας, με το γνωστό θαύμα με το κεραμίδι.
Αφού συνέκρινε την Αγία τριάδα –Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα- με το κεραμίδι και τα τρία συστατικά του που το κάνουν Ένα – φωτιά, νερό και χώμα- κράτησε στο χέρι του ένα κεραμίδι και αμέσως ξεπετάχτηκε από το χέρι του φωτιά. Στη συνέχεια έτρεξε προς τη γη νερό και στο τέλος απέμεινε στο χέρι του μόνο χώμα. Μπροστπά σ’ αυτό το θαύμα ο Άρειος καταντροπιασμένος ζήτησε συγνώμη.
Ο Σπυρίδωνας εκοιμήθη σε βαθιά γεράματα, στις 12 Δεκεμβρίου του 358 μ.Χ. σε ηλικία 88 ετών και ανακηρύχτηκε Άγιος από την Εκκλησία μας.
Ο Άγιος Σπυρίδωνας «φτάνει» στην Κέρκυρα

Όταν οι Σαρακηνοί πάτησαν το νησί της Κύπρου πιστοί άνοιξαν τον τάφο του Άγιου Σπυρίδωνα, προκειμένου να μεταφέρουν τα οστά του στην Κωνσταντινούπολη με σκοπό να τα γλιτώσουν από τα χέρια των απίστων. Με έκπληξη όμως διαπίστωσαν ότι το σκήνωμα του Αγίου διατηρείτο άθικτο ενώ ο τάφος του μοσχοβολούσε βασιλικό.
Το ιερό λείψανο μεταφέρθηκε στη Βασιλεύουσα όπου και παρέμεινε μέχρι το 1456. Τότε, τρία χρόνια μετά την Άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς, ένας πρεσβύτερος, κερκυραϊκής καταγωγής, ο πάτερ Γεώργιος Καλοχαιρέτης, έκρυψε το ιερό σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνα καθώς και της Αγίας Θεοδώρας της Αυγούστας, μέσα σ’ ένα καλάθι και αφού τα σκέπασε με χόρτα, τα φυγάδευσε από την τουρκεμένη Κωνσταντινούπολη.
Διασχίζοντας με μεγάλο κίνδυνο τη Θράκη, τη Μακεδονία και την Ήπειρο έφτασε στην Κέρκυρα. Τα ιερά λείψανα, που τοποθετήθηκαν αρχικά στο ναό του Αγίου Αθανασίου, τα κληρονόμησαν οι τρεις γιοί του του Καλοχαιρέτη, Μάρκος, Λουκάς και Φίλιππος. Το μερίδιο του ο Μάρκος, το σκήνωμα της Αγίας Θεοδώρας της Αυγούστας, το δώρισε το 1483 στο λαό της Κέρκυρας. Οι κληρονόμοι του λειψάνου του Αγίου Σπυρίδωνα προσπάθησαν να μεταφέρουν το άγιο λείψανο εκτός της Κέρκυρας αλλά συνάντησαν τη σθεναρή αντίσταση των Κερκυραίων και εγκατέλειψαν το σχέδιο τους. Εν τέλει μεταβίβασαν τα δικαιώματα τους στην κόρη του Φιλίππου, Ασημίνα. Το λείψανο πέρασε τελικά στην ιδιοκτησία της οικογένειας Βούλγαρη, ως προίκα της Ασημίνας, όταν παντρεύτηκε το Σταματέλλο Βούλγαρη το 1520. Από τότε και για τέσσερις αιώνες έως το 1925, βρισκόταν στην κυριότητα της οικογένειας.
Αρχικά και μέχρι το 1528 το λείψανο μεταφέρθηκε στον καθεδρικό ναό του Ταξιάρχου Μιχαήλ στο Καμπιέλο. Το 1528 ο Σταματέλλος Βούλγαρης το μετέφερε στο ναό, που έχτισε η οικογένεια προς τιμήν του Αγίου στο προάστιο του Σαρόκκου (Αγίου Ρόκκου). Ωστόσο το 1537,κατά τη διάρκεια της πρώτης πολιορκίας της Κέρκυρας από τους Τούρκους, το σκήνωμα μεταφέρθηκε για ασφάλεια στο ναό των Αγίων Αναργύρων στο Παλαιό Φρούριο και επέστρεψε μετά τη λύση της πολιορκίας. Το 1577 αποφασίστηκε η κατεδάφιση του ναού, καθώς έπρεπε να επεκταθούν τα τείχη. Το λείψανο μεταφέρθηκε προσωρινά και πάλι στο ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων στη Γαρίτσα, μέχρι και το 1589, οπότε και πραγματοποιήθηκαν τα θυρανοίξια του σημερινού ναού, η ολοκλήρωση του οποίου έγινε περίπου το 1594, και παραμένει εκεί μέχρι και σήμερα.
Το 1967 ο ιερός ναός του Αγίου Σπυρίδωνος της Κέρκυρας αναγνωρίστηκε επισήμως ως ίδιον Ν.Π.Δ.Δ με Προεδρικό Διάταγμα, υπό την επωνυμία «Ιερόν Προσκύνημα Αγίου Σπυρίδωνος Κερκύρας».

Η σύλληψη της Αγίας Άννης

Η Εκκλησία μας εορτάζει τη σύλληψη της Αγίας Άννης, μητέρας της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ο Κύριος μας, προετοιμάζοντας την επίγεια κατοικία Του, έστειλε άγγελο στο ταπεινό ζεύγος Ιωακείμ και Άννα για να προμηνύσει τη γέννηση της Αγίας Παρθένου. Η Παρθένος Μαρία γεννήθηκε με θαυματουργό τρόπο, σύμφωνα με τις χριστιανικές παραδόσεις. με τον τρόπο αυτό ο Θεός χάρισε στον Ιωακείμ και στην Άννα την Υπεραγία Θεοτόκο, μέσω της οποίας έμελλε να αποκτήσει σάρκα ο Ιησούς Χριστός.

Η Άννα ήταν στείρα και τόσο αυτή, όσο και ο σύζυγός της ήταν προχωρημένης ηλικίας. Για το λόγο αυτό ένιωθαν ντροπή και λύπη(όνειδος) και ποτέ δεν έπαψαν να προσεύχονται στο Θεό να τους χαρίσει τέκνο με την υπόσχεση ότι, αν γίνει αυτό, το παιδί που θα γεννηθεί θα το προσφέρουν δώρο στο Θεό.Επίσης εκείνη την εποχή αυτοί που δεν είχαν παιδί, θεωρούνταν οτι ήταν τιμωρημένοι απο τον Θεό,και αυτό έκανε την στεναχώρια τους ακόμα μεγαλύτερη.

Ο Θεός άκουσε την προσευχή τους και έστειλε μήνυμα με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, την ημέρα που ο Ιωακείμ ανέβηκε στο βουνό και η Άννα ήταν στο περιβόλι. Σύμφωνα με το Πρωτευαγγέλιο ενώ κάποτε προσευχόταν και παρακαλούσε το Θεό η συνετή και φρόνιμη Άννα άκουσε τη φωνή ενός αγγέλου, που τη διαβεβαίωνε πως το αίτημά της ικανοποιήθηκε από το Θεό. Της έλεγε δηλαδή καθαρά ο ασώματος άγγελος: η παράκλησή σου έφτασε στον Κύριο, γι'αυτό να μην είσαι σκυθρωπή μήτε να χύνεις δάκρυα. Θα γίνεις γόνιμη και καρπερή σαν την ελιά και θα βλαστήσεις ένα ωραίο κλαδί, την Παρθένο, κι αυτή θα ανθήσει ένα πανέμορφο άνθος, το σαρκωμένο Χριστό, που δωρίζει στον κόσμο το άπειρο του έλεος.


Την άλλη μέρα ο Ιωακείμ και η Άννα πρόσφεραν ευχαριστήρια δώρα στο Θεό. Έτσι με τους νόμους της φύσεως και με το μήνυμα και την υπόσχεση του Θεού αξιώθηκε η Άννα να συλλάβει και να γεννήσει ύστερα από εννέα μήνες τη Θεοτόκο Μαρία.

Όσιος Πατάπιος

"Θα προσπαθήσω με λίγα λόγια να σας περιγράψω συνοπτικά για τον Όσιο και Θεοφόρο Πατάπιο, του οποίου το ιερόν και χαριτόβρυτον Λείψανον ευρίσκεται θησαυρισμένο μέσα στο ιερό σπήλαιο στο Μοναστήρι του, στην πλαγιά των Γεράνειων όρων, επάνω από το Λουτράκι Κορινθίας.

Θέλω να σας μιλήσω για τον Όσιον Πατάπιον, παρά τις αδυναμίες μου και παρά το γεγονός, ότι μας χωρίζει η χρονική φθαρτότης των 15 αιώνων ζωής και παρά την έλλειψιν πληροφοριακών στοιχείων δια την ζωήν και καταγωγήν του.
Για τον Όσιο Πατάπιο μας μιλάνε ο Αγιος Συμεών ο νέος μεταφραστής ο Αγιος Ανδρέας Επίσκοπος Κρήτης, ο πρωτοπρεσβύτερος Σωτήριος Μακρυστάθης και ο Δρ. Χαράλαμπος Μπούσιας, αλλά προ πάντων μας μιλάνε τα άπειρα και συνεχή θαύματα του Οσίου.
Ο Όσιος Πατάπιος με συγκλονιστικό τρόπο μας υπενθυμίζει το του Αποστόλου Παύλου «Α ηκούσας παρ εμού δια πολλών μαρτύρων, ταύτα παράθον πιστοίς ανθρώποις, οίτινες ικανοί έσονται και ετέρους διδάξαι».
Εύρεσις του ιερού λειψάνου

Στις αρχές του 1904 στα δυτικά κοιλώματα του σπηλαίου, που βρίσκεται 18 χιλιόμετρα πάνω από το Λουτράκι, στα Γεράνεια Όρη, απεκαλύφθη άθικτο και ολόσωμο το Χαριτόβρυτο Λείψανο του Αγίου Παταπίου. Αφορμή για την ανακάλυψη στάθηκε το ύψος του ιερέως από το Λουτράκι κ. Κωνσταντίνου Σουσάνη. Επισκεπτόμενος συχνά το ασκητήριον - Ναόν, όταν λειτουργούσε, ήταν υποχρεωμένος διαρκώς να σκύβει γιατί το σπήλαιον ήταν χαμηλό. Ο παπακώστας Σουσάνης έδωσε εντολή στον μαρμαρά Βασ. Πρωτοπαπά να σκάψει και να διευρύνει το σπήλαιο προς όλες τις πλευρές. Ενώ έσκαβε, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των παρευρισκομένων μέσα σε κρύπτη, απεκαλύφθη το Αγιο Λείψανο, ευωδιαστό, ολόσωμο με τις σάρκες και την επιδερμίδα ακόμα αποξηραμένη. «Το σκήνωμα στηριζόταν σε κέδρινη βάση προς το κεφάλι και μαρμάρινη προς τα πόδια και καλυπτόταν με σειρά από κεραμίδια» (Προσκυνητάριον της Μονής του Οσίου Παταπίου. Σωτ. Καψάσκη, Μουσουργού...)
Στην δερμάτινη ζώνη που φορούσε ήταν γραμμένο το όνομα του Οσίου Παταπίου και κρατούσε μικρό ξύλινο σταυρό.
Το Ιερό Λείψανο κατ' αρχήν διεφυλάχθη από τον ιερέα Κωνσταντίνο Σουσάνη στο σπίτι του, μετά από άδεια του τότε Μητροπολίτη Κορινθίας Δαμασκηνού - κατόπιν Αρχιεπισκόπου - δια να προστατευθεί από αποδερμάτωση, που προξενούσαν ευλαβείς προσκυνηταί του, επιθυμόντες να λάβουν κάποιο τμήμα, δια ιδιωτικά τους προσκυνήματα, ετοποθετήθη εις ξυλίνη λάρνακα. Το 1936 κατασκευάσθη ευρύχωρος ξύλινη λειψανοθήκη, μέσα στην οποία μέχρι, σήμερα φυλάσσεται από τις αφοσιωμένες μοναχές.
Το Αγιον όμως Λείψανον του Οσίου Παταπίου, που ακατάπαυστα «ευωδιάζει οσμήν ευωδίας πνευματικής» και παρέχει την ιαματικήν Χάριν του Παναγίου Πνεύματος, σ' εκείνους που προσέρχονται με πίστη και ευλάβεια...
Πώς βρέθηκε στο Σπήλαιο των Γερανείων...

Ο μεγάλος ασκητής, ο χαριτόβρυτος και θεοφόρος Πατάπιος, γεννήθηκε στη χώρα που διαβρέχει ο Νείλος ποταμός και μάλιστα στην πόλη Θήβα της Ανω Αιγύπτου. Οι γονείς του πλούσιοι αλλά και πιστοί Χριστιανοί. Ενωρίς και πολύ νέος ο Πατάπιος αναχώρησε για την έρημο, για το μεγάλο φιλοσοφικό πανεπιστήμιο της μοναχικής και μοναδικής πολιτείας που παρέχει το πτυχίο της ατελεύτητης χαράς και αγαλλιάσεως της Βασιλείας των Ουρανών. Ο καλός μας και μεγάλος Θεός δείχνοντας την ευχαρίστησή του στον αγώνα του Παταπίου τον χαρίτωσε και του παραχώρησε την δωρεά των ιάσεων.
Η φήμη της αγιότητάς του σύντομα ξεπέρασε τα όρια της ερήμου και πλήθη πιστών συνέρρεαν για να τον συμβουλευτούν και να τον παρακαλέσουν να μεσιτεύσει στον εύσπλαχνο και φιλάνθρωπο Κύριο, για να θεραπευθούν από τα αλγεινά σαρκικά και ψυχικά τους ασθενήματα.
Αυτός όμως που ποθούσε την ησυχία και την κατά Χριστόν μόνωση και απέφευγε τη δόξα και την τιμή των ανθρώπων, κρυφά έφυγε από την Αίγυπτο για την Κωνσταντινούπολη, για να κτίσει εκεί την ασκητική φωλιά του και να συνεχίσει άγνωστος μεταξύ αγνώστων την ισάγγελη ιδιότητά του.
Ο θεοφόρος Πατάπιος επέλεξε την περιοχή κοντά στις Βλαχέρνες, για να κτίσει την ασκητική του παλαίστρα. Ο Κύριός μας τον ταπεινό ασκητή Πατάπιο, που έλαμπε από αρετές και θαύματα, τον κατάστησε γνωστό στους ευσεβείς Χριστιανούς της πρωτεύουσας του Βυζαντίου. Εκεί έκτισε και την Ι. Μονή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου των Αιγυπτίων. Σε αυτή τη Μονή ο Όσιος Πατάπιος «εκοιμήθη εν ειρήνη, εις βαθύ γήρας» και «Το Τίμιον αυτού και ιερόν λείψανον... εν τιμή και δόξη κηδεύσαντες εν τω Ναώ του Αγίου Προδρόμου και Βαπτιστού κατέθεντο, ήτοι, εν τη ευαγεστάτη των Αιγυπτίων Μονή, ψαλμοίς και ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς προπεμψάμενοι...» (Ανδρέου Κρήτης: Λόγος ΙΘ΄ Εις τον Μακάριον Πατάπιον.
Η Οσία υπομονή - η οποία δεσπόζει στη Μονή του Οσίου Παταπίου - κατά κόσμον Ειρήνη ή Ελένη, σύζυγος του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου, του Βασιλέως με τον οποίον απέκτησε εξ υιούς και δύο θυγατέρες μεταξύ των οποίων τον Ιωάννη Η΄ αυτοκράτορα και τον Κωνσταντίνον (τελευταίο αυτοκράτορα).
Η Ειρήνη ή Ελένη δύο χρόνια προ του θανάτου της, ανέλαβε το μοναχικόν σχήμα μετονομασθήσα Υπομονή. Η οικογένεια Παλαιολόγου, Θωμάς Παλαιολόγος εχάρισε εις τον εξάδελφόν του Αγγελον Νοταράν πολλά κτήματα εις τα Τρίκαλο Κορινθίας και εγκατεστάθη εκεί.
Ο Αγγελής Νοταράς, μετά την κάποια καθησύχασιν των πραγμάτων από την άλωσιν της Κωνσταντινούπολης, μεταβαίνει με ψευδώνυμον εις αυτήν και παραλαμβάνει τους υλικούς και πνευματικούς θησαυρούς της οικογενείας του.
Και ασφαλώς δεν θα ήτο δυνατόν να μην ξέρει και εις τον οικογενειακόν θησαυρόν, τον οποίο εσέβετο και εφύλασσεν η θεία του Ελένη (Οσία Υπομονή) Παλαιολογίνα, μητέρα άλλωστε του πρωστάτου του Θωμά Παλαιολόγου - το Ιερόν Λείψανον του Αγίου Παταπίου από το Μοναστήρι του Προδρόμου της Πέτρας των Αιγυπτίων (Ιστορικός Σταύρος Κουτίβας «Οι Νοταράδες» 1968 εις την Κορινθιακήν γην». Ο Αγγελής Νοταράς που ήταν παππούς του Οσίου Γερασίμου (Νοταρά) έγινε ο αχθοφόρος της αγάπης του Θεού και δια την εποχήν του, αλλά και δια την εποχήν μας. Και δια το τότε υπόδουλον γένος και δια τον σημερινόν αγωνιζόμενον άνθρωπον.
Και εκείνος μεν έγινε γενάρχης της φυλής και της πίστεως με την ευλογίαν του Οσίου. Εμείς δε δέκται των απείρων και θαυμαστών δωρεών του Κυρίου μας μέσα από τον ιερόν αυτόν θησαυρόν, τον οποίον ως ιεράν παρακαταθήκην μας παρέδωκαν οι δύο ευλογημένοι οικογένειαι των Παλαιολόγων και των Νοταραίων. (πρωτοπρεσβύτερος Σωτήριος Μακρυστάθης).
Ο Όσιος Πατάπιος, του οποίου το Μοναστήρι του και το Ιερό Λείψανο βρίσκεται πάνω από το Λουτράκι Κορίνθου, τον επισκέπτονται καθημερινά εκατοντάδες πιστοί για να τον προσκυνήσουν, να τον ευχαριστήσουν αλλά και να τον παρακαλέσουν για το υπόλοιπο της ζωής των να είναι υγιές και χαρούμενο...
Ο Όσιος Πατάπιος που με τη χάρη του και τα θαύματά του εν ζωή και εν κοιμήση μέχρι σήμερα έγινε πασίγνωστος και αναφέρονται στα βιβλία των πρωτοπρεσβύτερου Σωτηρίου Μακρυστάθη και Χαράλαμπο Μ. Μπουσίου Δρ. Χορηγούνται στο Μοναστήρι του και στον Ιερό Ναό Του που βρίσκεται στην Αμφιθέα και είναι ο μοναδικός στην Εύβοια και ο έβδομος σε όλη την Ελλάδα.
Γιορτάζει δύο φορές το χρόνο. Την 8ην Δεκεμβρίου ημέραν της κοιμήσεώς του και την τρίτη ημέρα του Πάσχα - Λαμπροτρίτη - κινητή εορτή οπότε ευρέθη το Ιερό Λείψανο (25 Απριλίου 2006) και σας περιμένει.

Ένας προσκυνητής"

Διδακτικό ρητό ....

Μην πατάς πάνω σε άλλους για να ανέβεις .... θα τους συναντήσεις κατεβαίνοντας ...!!!!

" Ο πρώτος και ο κυριότερος εχθρός του ανθρώπου δεν είναι ο διάβολος .. "

«Ο άνθρωπος, εφόσον ζει, πρέπει πάντοτε να αγωνίζεται. Και ο πρώτος αγώνας είναι να νικήσει τον εαυτό του. Ο πρώτος και ο κυριότερος εχθρός του ανθρώπου δεν είναι ο διάβολος, όχι. Είναι ο ίδιος ο άνθρωπος είς τον εαυτό του επίβουλος. Και τούτο διότι δεν ακούει τον άλλον, ακούει τι τον λέει ο λογισμός του. Ενώ έχουμε τόσους αγίους Πατέρες να τους μιμηθούμε διαβάζοντας τα συγγράμματά τους, εντούτοις όμως το εγώ μας μας κυριεύει πολλές φορές. Όταν ο άνθρωπος νικήσει τον εαυτό του, είναι ο μεγαλύτερος μεγαλομάρτυρας και τροπαιοφόρος και νικηφόρος ενώπιον του Θεού!»

Από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ»